خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت صد و پانزده :
یک نگاه چپکی حواله ام کرد:
- آی کیو....! سبحان که قراره با ما بیاد!
اوه مای گاد! مرده شور این حافظه ی ضعیفم را ببرد.
چه سوتی وحشتناکی دادم.
خجالت زده از بی حواسی و خنگ بودنم ؛ لب گزیدم و خیلی زود دستگیره را پایین کشیدم و خودم را بیرون انداختم.
اما با دیدن جمع افراد خانواده که پایین سه پله نزدیک در حیاط ؛ گرداگرد هم جمع شده بودند ؛ بزاق دهانم را قورت دادم و دسته ی چمدان را
لطفا صبر کنید...
