این شهر شاهد بود به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و چهارم :
آن شب، عمارت برکام زودتر از همیشه به سکوت فرو رفت؛ اما آن سکوت از جنس آرامش نبود. بوی باران از پنجرههای بلند تالار به داخل خزیده بود و با عطر چوبِ تیره، قهوهی تلخ و سیگار برگ درهم میآمیخت. چراغهای دیواری، نور زرد و کمجانی روی قابهای طلایی و پردههای سنگین میپاشیدند؛ نوری که سایهها را از گوشههای اتاق بیرون نمیراند، فقط شکلشان را عوض میکرد.
جلسه را در تالار خصوصی طبقÙ
لطفا صبر کنید...
