این شهر شاهد بود به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و سوم :
خون با شتابی جنونآمیز توی شقیقههای دریا دهان باز کرد. صدا در سرش زنگ میزد؛ نام بردیا، نام آریو، مثل سوزنهای زنگزده در بافت مغزش فرو میرفت و دردی تیرکشنده را تا ریشهی دندانهایش میدواند. جهان در یک آن برایش خالی شد از باران، از سنگهای نمور بهشت زهرا، از مردههایی که در عمق تاریک زمین آرام خوابیده بودند؛ جهان فقط شد صورت منجمدِ مردی که آنسوی قبر ایستاده بود و دستهایش رØ
لطفا صبر کنید...
