نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت صد و هفتاد و چهارم :
وارد اتاق که شد، احمدرضا مقابلِ ماکتِ بزرگ و زیبای کارخانه ایستاده بود و داشت تماشایش میکرد. شدیدا هم در فکر بود:
-بهبه! آقای مطهری. دیر به ما رسیدی مهندس!
احمدرضا از حال خودش جدا شد. کُرنشی مقابل آرش کرد و نگاهی یواشکی به حنانه انداخت. نمیدانست دخترِ همراهِ مدیریت داخلی کارخانه کیست که دست راست او ایستاده و دارد بر و بر نگاهش میکند:
-سلام قربان! اینم از بداقبالی ما
لطفا صبر کنید...
