نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت صد و هفتاد و یک :
به کارخانه که رسیدند، آنقدر خلوت بود انگار کسی در آن نقطهی شهر نیست. چشمش که به در بستهی نردهای خورد، با نگاه توی کابینِ نگهبان را بررسی کرد. اما کسی را ندید. سمت مادرش چرخید:
-باید زنگ بزنم بابا بیاد درو وا کنه. کسی نیست.
پردیس سر تکان داد و نفس گوشیاش را درآورد. آخرین صدای بوق هم توی گوشش پیچید اما پدرش جواب نداد. روی تکرار زد. باز هم نتیجهای نداشت. کارش را تکرار کرد و گفت:
مطالعهی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

میم
1این آرزوی قلبی خودشونم هست اگه اطرافیان بخصوص انسی و پژمان بذارن و خودشونم گذشته رو رها کنن 🥺🙏🏻