نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت صد و هفتاد :
از اول بازارچهی منتهی به امامزاده که وارد شدند، صدای پناه بند آمد. دست نفس را سفت چسبیده بود و سرش اینطرف و آنطرف میچرخید. نفس نگاهی به پناه انداخت و با لبخند دوری روی صورت زنها زد. هر سهتایشان از سکوت پناه و حیرت قشنگ کودک لذت میبردند. هوای بازارچه کاملا خنک بود. معلوم بود پناه حسابی سردش شده است. توی خودش داشت مچاله میشد، اما دستِ کنجکاوی و تحیر بیشتر از بروز سرمایÛ

لطفا صبر کنید...

میم
2وظیفت بود،اتفاقا همین شغل دربازکنم برات زیاده چون اخلاق خوش می خواد که نداری پژمان جون 😁