گلباش به قلم سمیه نوروزی
پارت دویست :
بوی نم و رطوبت در کسری از ثانیه بینیام را پُر کرد. خودم را روی زمین به سمت در کشیدم. انگشتهایم بیرمق و لرزان، یکی پس از دیگری به در آهنی کوبیده شد.
- باز کنید...
صدایم جان رسیدن به آن سوی در را نداشت.
- تو رو خدا... باز کنید... منو برگردونید سلول خودم...
پیشانیام را به در تکیه دادم، سنگینی حضوری را پشت سرم حس کردم. جیغ پابرهنه و بیاختیار از دهانم پرید و تمام تنم با هراسی یکâ
لطفا صبر کنید...

..م
1اینا دیگه چه خل و چلایی هستن ،عقلشون نم کشیده انگار 🤭