این شهر شاهد بود به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و دوم :
نبضِ خشم زیر پوست گونههای دریا شلاق میزد؛ داغ و گزنده درست خلاف سرمای استخوانسوزی که از خاک گورستان بالا میکشید. پلکهایش لرزید؛ اما نگاهش را از حروف تراشیدهشدهی روی مرمر جدا نکرد. انگشتهایش توی جیب پالتو جمع شد؛ آنقدر محکم که بندبند انگشتانش تیر کشید.
حضور مسیح مثل پتویی آغشته به قیر روی تنش سنگینی میکرد. بوی تلخ عطرش آمیخته با نم باران و دود گس سیگار برگ هوا را مسموÙ
لطفا صبر کنید...

راز
0من عاشق لفط کلاماشونن وقتی با هم حرف میزنن