طاق فلک به قلم مهدیه سجده
پارت دویست و ده :
مهران میخندد و دفترچه کوچک با مدادی را دست او میدهد:
- من هنوزم آروم نیستم...درد گیسو هیچ وقت خاک نمیشه؛ ولی با گرفتن زندگی اون آدمم دردی از من دوا نمیشه...من فقط حسرت دیدن دوباره گیسو رو دارم نه کشتن اون آدم! ولش کردم تا چشما و صدای گیسو رو یادم نره...جاش رو نفرت نگیره...جاش رو حرص نگیره! صدای گیسو و نگاهش هنوز برام سفید و پاکه...تو هم خودت رو خلاص کن از تموم گذشته...تموم مدتی که اون تویی هر
لطفا صبر کنید...
