پارت دویست و چهارم :

نگاهش را به زانوهای خم کرده نیایش می‌دوزد:
- ولی گفتنش هم مثل نگفتنش زهرمار بود! همه کاری کردم تا سَرهَم بشه...مادر...م بشه! ولی آخر فهمیدم... .
دستش را مقابل دهانش می‌گذارد تا جلوی گریه‌ای که تا پشت لب‌‌هایش قد علم کرده و چشمانش را نمور ساخته بگیرد:
- خودم نذاشتم برام مادری کنه! هر روز براش تموم اون روز لعنتی رو با کارام...با حرفام...با توجه‌های مسخرم...با بی‌توجهی‌های الکیم تکرار

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت دیروز تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️