طاق فلک به قلم مهدیه سجده
پارت دویست و چهارم :
نگاهش را به زانوهای خم کرده نیایش میدوزد:
- ولی گفتنش هم مثل نگفتنش زهرمار بود! همه کاری کردم تا سَرهَم بشه...مادر...م بشه! ولی آخر فهمیدم... .
دستش را مقابل دهانش میگذارد تا جلوی گریهای که تا پشت لبهایش قد علم کرده و چشمانش را نمور ساخته بگیرد:
- خودم نذاشتم برام مادری کنه! هر روز براش تموم اون روز لعنتی رو با کارام...با حرفام...با توجههای مسخرم...با بیتوجهیهای الکیم تکرار
لطفا صبر کنید...
