پارت هفتاد و هفتم :
صبح با نوری کم جان از پشت پرده های هتل بیدار شدم. چند لحظه همان طور بیحرکت ماندم و به سقف خیره ماندم.
خواب هنوز ذهنم را رها نکرده بود و خستگی شب گذشته در تنم سنگینی می کرد اما امروز قرار بود مهمترین بخش سفرمان رقم بخورد.
صبحانه را در سکوت نسبی خوردیم.پدر برای رفتن عجله داشت. خیلی زود چایش را سر کشید و یا علی گویان از سر سفره برخاست:
_ خب خانم، من برم سراغ آدرس...کاری چیزی
لطفا صبر کنید...
