پارت نود و سوم :
مهوان به همان خط باریک لبخند حافظ خیره ماند؛ لبخندی که مثل برقی در ظلمات گذشت و جایش را به نقابی از جنس گرانیت داد. در چشم‌های مرد، برزخی شعله می‌کشید؛ تلاقیِ جنون‌آمیزِ وظیفه و عاطفه‌ای که نباید زاده می‌شد. پشت آن شیشه‌های دودی و سنسورهای حرارتی، ده‌ها مردمک نامرئی به تنفسِ آن‌ها دوخته شده بود. یک لغزش، یک لرزشِ نامتعارف در تن صدای حافظ، می‌توانست طناب دارِ هر دویشان باشد.
حاف
لطفا صبر کنید...
ارغوان
1ای وای همه چی پیچیده شد که؟! دستت طلا بانو🥰