نقش نهان به قلم آزیتا خیری
پارت پنجاه و نهم :
نصرت روی زانو خم شد. حال ناخوشی داشت. غم بود و نگرانی بود و بلاتکلیفی. با پولی اندک که مرحمتی آن رستورانچی بود، گیر کرده بودند توی این مسافرخانه و معلوم نبود تا کی بتوانند دوام بیاورند. تماس امروزش با ستوده هم به جایی نرسیده بود. هیچ سر نخی از صیاد نبود و هیچ روزنهی امیدی نبود و هیچ اتفاق خوبی در راه نبود.
یک لحظه از شدت نگرانی حس کرد قلبش از کار افتاد. نفس کشید؛ بلند و عمیق و همان وقت
لطفا صبر کنید...
