پارت نود و دوم :
سکوت کشدار و سنگینی که میان آن دو نشست، به سردیِ تیغِ جراحی بود. مهوان حس می‌کرد زمین زیر پایش دهان باز کرده و تمام باورهایی که تا آن لحظه از تبار، از خون و از گذشته‌اش داشت، در اعماق این سیاهیِ ناخواسته فرو ریخت. کلمۀ هم‌خون در گوشش مثل زنگارِ یک فاجعۀ باستانی زنگ می‌زد.
حافظ نگاه تیره و نافذش را لحظه‌ای از چشم‌های دو‌رنگ مهوان برنداشت. دست‌هایش را از روی تخت برداشت و صاف ایستاد؛
لطفا صبر کنید...
فاطی
0و چه بازی سختی..ممکنه هر دو طرف باخت باشه شایدم بُرد..ولی من کوتاه نمیام.من اگر پایین کشیده شوم همه را باخود میبرم