پارت چهل و سوم :
ـ گل‌بهار مُرده؟
آن‌قدر آهسته گفته بود که انگار صدایش از ته چاه بیرون می‌آمد. تیمور چند لحظه نگاهش کرد. انگشت‌های زمختش دور استکان چای حلقه شده بودند، اما دیگر بخاری از آن بلند نمی‌شد. انگار سؤال طاها گرمای چای را هم از قهوه‌خانه بیرون برده بود.
ـ نشد بشی نمک زخمم‌ها تیمور خان. اومدم که مرهمم بشی.
تیمور استکان را روی نعلبکی گذاشت و با صدایی که ته آن چیزی م
لطفا صبر کنید...
