سجین به قلم آرزو مهاجر
پارت چهل و هشتم :
به سوی تخت رفت و صورتش را توی بالش فرو کرد و جیغ کشید و پشت سرهم به بالش مشت کوبید. دست آخر تسلیم گشت و شل شد و مثل لاکپشتی که در لاکش فرو می‌رود، دست و پایش را در شکمش جمع کرد و صورتش را روی زانوهایش گذاشت و گریست. بدبخت بود که هیچ چیزی را به خاطر نمی‌آورد و بدبخت‌تر بود که وسط این بدبختی، به آدمکشِ افسارگسیخته‌ای چون این مرد دل بسته بود و بدبخت‌ترین بود که این مرد، حالا موضوع را فهمیده ب
لطفا صبر کنید...
زهرا
0وای منو میکشی تا ادامه داستان بگی🥺🥺