ساکن پلاک 13 به قلم فاطمه اصغری
پارت بیست و ششم :
نگاه درماندهای به مادرش انداخت. دلش دیگر این غذای تکراری را نمیخواست اما نمیشد چیزی به رویش بیاورد. کلافه شده بود. موهای بلندش را با دو دست جمع کرد و آن دسته را چند بار دور خودش پیچید و روی سرش به شکل دایره جمع کرد. از روی طاقچهی فرورفتهی پشت سرش، یکی از مدادرنگیهای مسعود را برداشت و آن را مثل کانزاشی از میان موهایش رد کرد. به مادرش که باز مشغول پیراهن و دکمههای شفØ
لطفا صبر کنید...
