خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت هشتاد و دوم :
چی؟! از من می خواست برای همان یک غول بیابانی گفتن از نوچه اش معذرت خواهی کنم؟
خاک بر سر من...یعنی خاک بر سر من که با وجود سه متر زبان درازم مجبورم خفه خون بگیرم.
چشمان جواد لعنتی که ستاره باران شد از طرفداری رئیس گنده دماغش...
خدا جفتشان را لعنت کند.
خدا جفتشان را از روی زمین محو کند تا دیگر اثری از این موجودات خبیث نباشد.
به زور...به اجبار...بدون این که راه و چاره ی دی

لطفا صبر کنید...

هناسه
3یک ساعت پیش داشتم میگفتم رمان خان دایی پارت نداره. کاش داشت. که اومدم و گذاشته بودید. سپاس فروان ولی کاش طولانی تر بود تا میریم تو حس رمان پارت تمام میشه