پارت سوم :
پارت سوم : غبار کاغذ و نگاه سرد.
روی کاناپه شکلاتی رنگ اتاقم نشسته بودم. پرز هایش به لباسم می چسبید ، اما اهمیتی نداشت. همین که روی این کاناپه بشینم و به عکسش نگاه کنم کافی بود.
نور کم جان غروب ، روی قاب عکس چوبی اش می افتاد؛ و انعکاس نورش روی شیشه قاب ، نمیگذاشت آن نیمه چهره اش را به درستی ببینم.
همان قاب عکسی که سالها پیش همچون گنجی پنهانی یواشکی از آن قتلگاه لعنتی با خودم توانسته بودم بیاورم.
تنها چیزی که از گذشته داشتم همین بود.
سر انگشتانم را به آرامی روی لبخند زیبایش میکشیدم.
با صدای دینگ دینگ گوشی نوکیا قدیمی ام. بی میل نگاهم را از عکس به روی صفحه گوشی سوق دادم. شماره اش ناشناس بود.
با تردید نوک انگشتان را روی دکمه سبز فشردم. و اندکی بعد صدای خانمی آرام و کمی رسمی در گوشم نشست :
ـ سلام خانم امینی. عصرتون بخیر. بنده از کتابخانه مرکزی تماس میگیرم … نامه یک درخواست کارتون بررسی شد. اگر مایل باشید می تونید از همین امروز شروع به کار کنید.
…. از همین امروز.
کلمه ای که انگار حالا بیشتر از هر زمانی دوستش داشتم. حال احساس میکردم حرفه ای خالی در وجودم پر شده است.
گوشهی لبم بی اراده ، کمی کش آمد. لبخندی کوچکی بالاخره مهمان لب هایم شده بود. شبیه به شکوفه نادری بود که در زمستان جوانه میزند.
بعد از کمی صحبت که در مچکرم و خدمت میرسم خلاصه شده بود ، قدم هایم را به سمت اتاق تند کردم.
در کمد دیواری کوچک گوشه اتاق را باز کردم. جز چند دست لباس قدیمی که از پرورشگاه آورده بودم چیز دیگری نبود. لباس هایی که بیشتر از اینکه بخواهند نشانم بدهند ، قصد داشتند پنهانم کنند.
دستم را سمت همان مانتوی خاکستری گشاد و مقنعه مشکی دراز کردم.
موهای قرمزی که چندی قبل همچون پیچک هایی آتشین دور صورتم پیچیده بودند ، حالا زیر مقنعه مشکی رام شده بودند.
چشمان آبی ام در آینه لحظه ای به خودم خیره شدند. حرکت دست هایم روی مقنعه ای که در حال مرتب کردنشان بودم قطع شده بود. صورتی که زمانی مادرم عاشق معصومیت و سادگی اش بود ، حالا زیر نقابی از بیتفاوتی پنهان شده بود.
چشمانم دیگر مثل گذشته آبی آسمانی نبود. حالا همچون اقیانوسی بود که هر لحظه میخواست طغیان کند.
چندی بعد میان قفسه ها و کتاب های چرمی بودم. برخورد با آن اقیانوس بی صدا ، نفسم را در سینه حبس کرد.
میترسیدم اگر کمی بلندتر نفس بکشم سکوت محزون کنندهاش باطل شود.
آقای شاهانی ، با همان وقار و احترامی که داشت دستش را سمت ورودی کتابخانه به نشانه خوش آمد گویی و راهنمایی دراز کرد. اما نوع نگاهش بیش از اینکه گرم و خوش آمد گویانه باشد ارزیابی کننده بود. گویا میخواست لایه به لایه تنم را کنکاش کند.
سپس پس از سلام آرامی که بینمان رد و بدل شد ، مرا به سمت دفتر کوچیک خانم اشرفی برد ، خانم اشرفی کتابدار کتابخانه بود و من باید زیر نظر ایشان کار میکردم.
نمیدانم چرا اما به محض اینکه نگاهش روی من نشست ابروان کشیده اش را درهم کشید و رو ترش کرد. گویا اصلا از حضور من در اینجا راضی نبود.
آقای شاهانی کنارم ایستاده بود ، و در حالی که با دستانش به گوشه های مختلف کتابخانه اشاره میکرد ؛ همزمان چند جمله ای درباره کارهایم به من گفت. اما من تمام تمرکزم روی صورت خانم اشرفی بود. نگاهش ، سرد و تیز بود. گویا هر لحظه منتظر خطایی کوچک بود.
بوی کاغذهای الیاف و چرم روی جلد آنها ، مرکب چاپ و اندک ملایمی بوی نم ، فضای کتابخانه را در آغوش گرفته بود. زمانی که آقای شاهانی، برگه آچار مقابلم را امضا کرد و مرا به دست خانم اشرفی سپرد ، احساس میکردم حالا در گودالی عمیق افتاده ام و از آن جزیره امنی که در آن پهلو گرفته بودم ، طرد شده ام.
خانم اشرفی مرا به سمت سالن مرجع هدایت کرد.
میز من پشت یک قفسه بلند چوبی بود که ستون فقرات کتاب های دایرهالمعارف را به رخ میکشید.
خانم اشرفی با همان مقنعه ای که نوکش تیز شده بود و بالای سرش همچون قلعه کوهی جای گرفته بود عینک پنسی اش را روی بینی اش جابه جا کرد ، و لیست سفیدی که را که به نوشته های مشکی رنگ آغشته شده بود روی میز کوبید.
ـ اینها کتاب های مرجعی هستند که از فهرست سیستم حذف شده ، تا پایان وقت اداری باید همه شون رو توی سیستم ثبت کنی.
انگشت اشاره اش را به سمتم گرفت و از زیر عینک اش نگاهی گذرا انداخت :
ـ حواست باشه.! بدون غلط
به لیست نگاهی انداختم ، آنقدر بلند بود که انتهایش در سیاهی پرینتر گم میشد. با خودم گفتم :( برای روز اول یکمی زیاد نیست ؟)
اما فقط سرم را به طرفین تکان دادم تا از شر افکار مزاحم در امان باشم. دلم نمیخواست درست همان روز اول بهانه دستش بدهم. و اینطور که شکل و شمایلاتش پیدا بود، تمام رفتار هاشم را زیر ذرهبین میگذاشت تا بلکه خطایی هرچند ریز از من پیدا کند.
خانم اشرفی ، مدتی بود که بی اعتنا از کنارم گذشته بود. و به سمت بخش کامپیوتر های رفته بود. کمی سرم را کج کردم و از پشت قفسه ها نگاهی به آن بخش انداختم. چند مراجعه کننده پشت مانیتور های قدیمی جای گرفته بودند و صدای کلید های گاه و بی گاه صفحه کیبورد در میان ، سکوت کتابخانه گم میشد.
هنوز یک ساعت نگذشته بود اما کارم رو به اتمام بود ، که برگشت ؛ اما این بار به دسته ای از کارت های عضویت قدیمی که لایه ای نازک از گرد و غبار رویش نشسته بود.
کارت ها را کنار دستم چید.
ـ اینها رو هم تا غروب مرتب کن. یادت نره ! الفبایی.
نگاه کوتاهی به حجم کارت ها انداختم. انگشتانم برای لحظه ای کوتاه روی صفحه کیبورد خشک شدند.
هربار که باز میگشت ، چیزی را برای انجام دادن داشت. گویا فهرستی از کارهای عقب افتاده کتابخانه را برای من آماده کرده بود. احساس میکردم میخواست با این کارها خستگی را در چشمانم ببیند.
اما من آوا بودم، قرار نبود با چندتا لیست و کارت عضویت پا پس بکشم. نفس عمیقی کشیدم و دوباره چشمانم را به صفحه مانیتور دوختم. بوی کاغذ های کهنه و رطوبت گرفته ، برخلاف تمامی این خستگی ها آرامم میکرد.
دوباره مشغول تایپ شدم. صدای کلید ها و ورق خوردن کاغذ های کاه گلی در سکوت کتابخانه میپیچید و زمان به آرامی در حال گذر بود.
گه گاهی که سرم را برای استراحت بلند میکردم ، نگاه آقای شاهانی را میدیدم که بی آنکه دخالتی داشته باشد ، فقط رفتارهای خانم اشرفی را زیر نظر گرفته بود.
خانم اشرفی این بار با برگه های قطور ثبت نام برگشت. آهی که با دیدن برگه ها داشت میآمد تا در دهانم باز شود در سینه ام حبس کردم.
اشرفی این بار نگاهش را مستقیماً به چشم های آبی ام دوخته بود. گویا میخواست پشت آن آبی آرام ، چیزی پیدا کند. شاید خستگی و یا شاید هم تسلیم شدن.
برگه ها را از دستش گرفتم و دوباره بی حرف به کارهایم ادامه دادم.
سایه قفسه ها آرام روی زمین چوبی کش آمد ، و نور عصر را بلعید.
سرم را برای برداشتن برچسب ها که پشت صندلی ام
بودند ؛ چرخاندم که نگاهم روی آقای شاهانی که نمیدانستم از کی است بالای سرم ایستاده قفل شد.
با بهت از روی صندلی بلند شدم ، که با لبخندی اشاره زد بنشینم.
لیوان چایی را که در دستش داشت روی میزم گذاشت که باعث شد گرما چای ، فضای یخ زده از سرما را بشکاند.
وقتی داشت میپرسید " اوضاع چطور پیش میره ؟" وسوسه شده بودم که بگویم " چقدر این لیست های بلند و بی سر و ته خسته و کلافه ام کرده." اما هنگامی که نگاهم به چشمان عسلی رنگ نافذش گره خورد. تنها با " خیلی ممنون همه چیز خوب پیش میره " به مکالمه کوتاه مان پایان دادم.
باریکه نور غروب خورشید که از میان شیشه های سنتی کتابخانه عبور میکرد ، روی کف چوبی کتابخانه کش می آمد.
ساعت ها گذشته بود و حالا دیگر حتی صدای ورق خوردن کتاب ها هم قطع شده بود. انگشت هایش روی کیبورد از فرم و حالتی که از صبح به خود گرفته بود حالا کرخت شده بودند. آخرین فایل را هم بستم. صدای کلیک کیبورد در آن سکوت طولانی ، بلند و عجیب به نظر میرسید.
کوله پشتی ام را از روی صندلی برداشتم و با قدم هایی مردد به سمت خانم اشرفی رفتم.
ـ خسته نباشید ، من دیگه میرم.
خانم اشرفی بی هیچ حرفی فقط سرش را تکان داد.
گویا کتابخانه بعد از رفتن همه قلمرو اختصاصی خانم اشرفی میشد. جایی که حتی هوا هم سنگین میشد.
از کتابخانه بیرون زدم ؛ غافل از اینکه نمیدانستم چند قدم آنطرف تر چیزی منتظرم است که قرار است آرامش کوتاه امروز را از من به تاراج ببرد.
مطالعهی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
بتمن
0ااآا😆😆 آوا کم نمیاره از همون اول نوشته بود مقنعه اشری نو ک تیر فهمیدم سلیته ای
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
🤣😂اشرفی مظلومم
۱ ماه پیشآرامش
0وقتی داشت در مورد مقنه خانم اشرفی می گفت یاد یکی از استاد هام افتادم
۱ ماه پیشBiti
0خانم اشرفی چقدر الاغهه اخه این چه وضعشه زن حسابب
۱ ماه پیشزینب
0خانم اشرفی چرا اینجوری بود ؟
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
خانم اشرفی عقب مونده است ولش کن
۱ ماه پیشزینب
0پاسخ سنگینی بود می پذیرم 😅🤣
۱ ماه پیشزینب
0ولی رفتار های خانم اشرفی هم خب نمیشه ندید گرفت چرا تو همین روز اول در افتاد با اون نگاه های خرشش
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
بچه ها بد نمیگه هاا !! نظرتون راجب این رفتار اشرفی چیه ؟ یه سخت گیری عادیه ؟
۱ ماه پیشالی
1چه زن عقده ای این خانم اشرفی🙄😐
۱ ماه پیش
یلدا ابوالفتح زاده | نویسنده رمان
😂چرا آنقدر زود نسبت به خانم اشرفی گارد گرفتید بچه ها ؟ آره یکم نچسبه
۱ ماه پیشزینب
0چرا از همین الان با این بچه در افتاددنن
۱ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

Gianna
0اولش که واسه کار کتابخونه قبول شد گفتم وایی چه باحال چه کار نازی ولی خب از قرار معلوم به این آوای مظلوم نباید خوش بگذره. این اشرفی هم چقدر عقده ایه اَه