تو که مرده بودی به قلم محبوبه لطیفی
پارت نود و هفتم :
آن شب، بعد از اینکه وسایل کمی را که همراه خودم آورده بودم داخل اتاق گذاشتم، نتوانستم بخوابم.خانه ساکت بود.اما این سکوت با سکوت خانه قدیمی فرق داشت.آن یکی همیشه انگار چیزی را پنهان می‌کرد.این یکی چیزی برای پنهان کردن نداشت.از اتاق بیرون آمدم. چراغ آشپزخانه روشن بود.کیان کنار پنجره ایستاده بود و برای خودش چای می‌ریخت.همین که من را دید، گفت:
ـ خوابت نبرد؟
سرم را تکان دادم.
لطفا صبر کنید...
