تو که مرده بودی به قلم محبوبه لطیفی
پارت نود و ششم :
چند روز بعد از تمام شدن پرونده، برای اولین بار صبحی رسید که وقتی چشم باز کردم، منتظر هیچ خبر بدی نبودم.نه پیام ناشناسی.نه تماس از بیمارستان.نه صدای زنگی که مجبورم کند با نگرانی سمت گوشی بروم.فقط نور کم‌رنگ صبح بود که از لای پرده اتاق روی دیوار افتاده بود.گوشی‌ام را برداشتم.
یک پیام از کیان داشتم.
«آماده‌ای؟»
لبخند کوچکی زدم.
نوشتم:
«برای چی؟»
ج
لطفا صبر کنید...
