خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت هفتاد و نهم :
دستی به چانه ی دردناکم کشیدم.از این که اینطور مرا قضاوت می کرد؛ حرص خوردم. دردی توی تنم و قلبم پیچید که باعث شد با غیظ از خودم و شخصیتم دفاع کنم.
_ اولا اون زنیکه مار هفت خطه نه من! دوما خوشی زیر دلم نزده بود که برق پول چشامو کور کنه نفهمم چه غلطی می کنم.
از وقتی دست چپ و راستمو شناختم کف خیابونا جون کندم چون زنگوله پا تابوت بودم.
چون ننه بابای پیرم جونی نداشتن بخوان خرج زندگی بد

لطفا صبر کنید...

هناسه
2پارت ها خیلی کوتاه هستن تا میایم حس بگیریم تمام میشه. کاش طولانی تر بود اما جدا از کوتاهی عالیی بود دا قوت