خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت هفتاد و هشتم :
کمی که شنیده ها را توی ذهنش مرور کرد؛چینی به گوشه ی چشمانش داد و بعد از ته حنجره اش غرید:
_ چی؟! واضح حرف بزن ببینم چی میگی.کیا افتادن دنبالت ها؟ تلمای اصلی الان کجاست ؟
بدجوری تکانم داد که عصبی از این رفتار او و حال تهوع شدیدی که سراغم آمده بود؛ عصبی پلک هایم را روی هم فشردم که سوزش چشمانم بیشتر شد اما به ولاه که سوزش آن به سوختن پوست تنم نمی رسید. قفسه ی سینه ام می سوخت و قلبم از
لطفا صبر کنید...
