حکومت زنان به قلم مبینا ترابی
پارت صد و پنجاه و هفتم :
[مارال ـ ساعت ۲۱:۵۰ تهران]
با احساس درد شدیدی که پشت سرم میپیچید، آرام تکان خوردم. چند ثانیه طول کشید تا بفهمم کجا هستم. ذهنم سنگین بود و انگار چیزی بین خواب و بیداری نگهم داشته بود.
اولین چیزی که فهمیدم این بود که نمیتوانم دستم را به صورتم برسانم.
دستهایم پشت سرم بسته شده بود.
مچهایم را تکان دادم. طناب یا چیزی شبیه آن، محکم دور پوست دستم کشیده شد و سوزش تی
لطفا صبر کنید...

عاطی
0چه حال بدی رو مارال داره تجربه میکنه.. دست و پا و چشم بسته زمین خاکی و متروک نفس آدم بند میاد حس خفگی به آدم دست میده هم از موقعیت هم از ترس.. خسرو ردیاب برای مارال کار نذاشتی؟ کاش میذاشتی.. صدای زن پر عشوه منو یاد منشی خسرو میندازه..آیا همونه؟ دشمن ها نزدیک خسرو بودند و خسرو متوجه نشد؟