طلوع دوباره به قلم فاطمه منصور‌آبادی
پارت سی و هفتم :
از ساختمان آگاهی که بیرون میایم هوا تاریک شده. سرم کمی درد میکنه مدام فکرم مشغوله و احساس می کنم مغزم دیگه کشش هیچ اتفاق دیگه‌ای رو نداره.
بابا کنارمه و آروم راه می‌ره. هنوز حالش خوب نیست. هر چند قدم یه بار نفس عمیقی می‌کشه و به زمین خیره می‌شه.
همین که از در ساختمان بیرون میایم، چشمم به ماشین عرفان می‌افته.
عرفان بیرون ماشین ایستاده و به در ماشین تکیه داده و به خیابون زل زده <
لطفا صبر کنید...
