سجین به قلم آرزو مهاجر
پارت سی و هفتم :
سید در خودش جمع شد و گفت: می‌بینی که.
به مجسمه‌های فرشته‌گونی که سقف ایوان را حفظ می‌کردند اشاره کرد. دل یک برگ سُرسُری از برگ پیچک پتوس را لمس کرد و گفت: نگو که این‌ها رو هم تو ساختی. خدای من. از قدرت باورم خارجه. این‌ها خیلی بزرگن.
ـ نه به بزرگی اون مجسمه‌ی عظیم‌الجثه‌ی توی همکف.
ـ درسته ولی بازم تصورش سخته. چه طور می‌شه؟ تو واقعاً هنرمندی.
گوش‌ها و گردن سید از ای
لطفا صبر کنید...
