سجین به قلم آرزو مهاجر
پارت سی و ششم :
سید دستانش را توی جیبش فرو کرد.
ـ تو چرا سوزنت روی اسم من گیر کرده؟
دل با پای سفیدش لگد نازی به آب زد.
ـ خب من که چیزی از حافظه‌ی خودم ندارم. نه گذشته‌ام، نه آینده‌ام، مجبورم به یکی دیگه گیر بدم.
لبخند زد. این‌قدر گفتارش بامزه بود که لبخندی خیلی ناخودآگاه روی لب سید آمد. چه شیرین زبان و حاضرجواب بود این کبوتر سفید فضول! نگاهش روی ساق پای سفید دل بود که با بالا کشیدن دامنش
لطفا صبر کنید...
...
0نویسنده میشه اینا بیشتر(رابطه شوند رو منظورم هست)باهم باشن مردم از انتظار