پیمان به قلم زهرا باقری
پارت شصت و پنجم :
هنوزم دقیق نمی‌دونستم رها کردن مهم‌ترین کاری که تو زندگیم باید انجام می‌دادم درست بود یا نه، تنها چیزی که به مغزم سیخونک می‌زد و هلم می‌داد به‌طرف خونه این بود که ماهان هرجور شده برای آخرین بار بتونه مادرشو ببینه. دروغ چرا، حتی منم علی رغم همه ی خاطرات تلخ، دلم می‌خواست عمه رو ببینم. هنوزم که درست حسابی بهش فکر می‌کردم باورم نمی‌شد که رفته. مدام با این تصور خودمو گول می‌زدم که برسی
لطفا صبر کنید...
میم
1چه به خودشم می گیره احمق،حامدم نمی خواد چشمش به تو بیفته 😏😠