خان دایی به قلم آرزو هاشم آبادی
پارت شصت و سوم :
دستش را از بالا تا پایین فکش کشید و بلاخره با حرکتی که زد،من از شوک در آمدم و با تته پته گفتم:
_ ش...شرمنده بخدا... فکر کردم ستایش پشت سرمه می خواستم خیسش کنم.
آخ امان از نگاه جدی و بدون ملایمت اش...
آخ امان از اخم عمیقی که روی پیشانی اش خط انداخته بود و او را جدی تر از همیشه نشان می داد.
به معنای واقعی دست و پایم را گم کردم.خدا ستایش را لعنت کند که باعث تمام این شرمندگی و خجالت من
لطفا صبر کنید...
