بها به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و سی و چهارم :
سکوت سنگینی که به ناگهان همه جا رو در بر گرفت توسط صدای لرزون پس از گریهٔ روینا شکسته شد.
- ولی مامان ما که مطمئن نیستیم پ پدر و رابین مردن... ممکنه هنوز زنده باشن و یه روز مثل نیرا برگردن پیشمون.
از نگاه توی چشم های مامان فهمیدم که حرف روینا چه لرزه ای بر اندامش انداخت و به چه تلاش و سختی ای خودش رو جمع و جور کرد.
- ولی من مدت هاست که دارم براشون سوگواری و دعا می کنم.
شاید پسرم و پد
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
ماهی
1الهی بگردم همه چیز رو تقصیر خودش میدونه
۳ هفته پیشاکرم بانو
1آیرین عزیزم،واقعا درد سختی رو تحمل میکنه
۱ ماه پیشMobina
1یه ماه بود نتونسته بودم رمان رو بخونم و امروز تا پارت اخر خوندم و باید بگم یکسره گریه کردم در معنای واقعی حس دلتنگی و عذاب وجدان و حس گناهکار بودن آیرین رو با تک تک وجودم حس میکنم و هر کلمه و جمله رو انگار خودم تجربه کردم و من خود آیرین هستم و واقعا این رمان شاهکاره🫠🥹👌
۱ ماه پیشمریم
1ممنونم بابت پارت عزیزم خسته نباشی 💋❤️😍
۱ ماه پیشYas
1این شدت اضطراب و ناراحتی برای یه زن حامله وحشتناکه امیدوارم بلایی سر بچه یا خودش نیاد کااش اریک بیادد
۱ ماه پیشAvin
1دیالوگا خیلی واقع گرایانه و طبیعین قلب آدمو به درد میارن🙁🤧💔
۱ ماه پیشPar
1آیی خودا چقدر این بچه تحت فشاره و تروماهای جنگو هنوز با خودش داره🥺 چقدر گناه دارن که هنوز هم با عوارض جنگ درگیرن اما خوبه که بلاخره حقیقتو بهشون گفت امیدواری بی فایده خیلی بده🥲🥲💔
۱ ماه پیشمهسا
1آیرین به قول خودت دلاکرو منتظر کوچکترین فرصتی برای شروع دوباره جنگ بود و دیر یا زود بالاخره پیداش میکرد. با این فکرا فقط خودتو اون بچه بیگناه اذیت میشین
۱ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Godrina
0حس وطن دوستی و احساسات عمیقی که ایرین تجربه می کنه خیلی قابل تحسینن واقعا شخصیت دوست داشتنی ای داره خیلی دوسش دارم بخاطر همه چیز🫠🤍🫂