بها به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و بیست و هشتم :
لب هاش به آرومی روی هم افتاده و بسته شدن، هر دو می دونستیم که دیگه هرگز باز نمیشن، اما چشم هاش همونجا موندن...
همونجا خیره به چشم های مامان... به آخرین چیزی که دید، به آخرین انتخابش، به آخرین بهایی که پرداخت.
انگار آسمون آخرش رو برای موندن پیدا کرد و رفت، با همون احساس به همون جا و به سمت همون چیزی که من نمی دیدم!...
با وجود جنگی از درونش، که با گریه و چین و چروک های عمیق صورتش نمایان
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
ماهی
1کجایی فرمانده که بدجور بهت نیاز داره ایرین
۱ ماه پیشماهی
2بالاخره به خانوادش رسید کی بی اریک میرسه🥺؟
۱ ماه پیشزهرا
1برای همیشه اواره و تنها شد؟ یععنیی چیی؟؟وای اریک، ارییکک ارییکک کجایی پسرر بیا عزیزم ببییاا
۲ ماه پیشYas
3طوری توی خود رمان همه چیز گفته شده و به بهترین نحو توصیف شده که حرفی برای گفتن نمی مونه! واقعا آلکازار بهاش رو پرداخت
۲ ماه پیشAvin
2خیلی خوبه که بعد ازون مسیر سخت و طاقت فرسا بلاخره رسید خونه🙂🤍 بودن با خونواده ارزششو داره که هرکاری براشون بکنی آیرین قوی ترین دختریه که دیدم اونم توی جنگ👌🤍
۲ ماه پیشHhhh
3خیلی زیبا بود، خیلی عمیق و پر مفهوم،پر از جملات و کلمات پرمعنا واقعا دیالوگای این رمان تو سطح دیگن، البته همه چیزش عالیه👏❤️
۲ ماه پیشمهسا
0درباره مردن رابین چیزی به مادرش نگفت؟ شوهر مادرش، پدر خواهراش کجاست؟
۲ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Godrina
0یکی از خصوصیات جالب این رمان اینه که خودش به همه چیز جواب میده، به همهٔ ابهامات، سوالات، افکار.. انگار ذهنتو می خونه و همه چیز رو داره یه پک کامل.. اگه جواب هم نده بیان می کنه و سرسری رد نمیشه👌 مرسی نویسنده عزیز🩷🫶