سجین به قلم آرزو مهاجر
پارت بیست و یک :
دل دستمال‌های مچاله را در سطل زباله ریخت. سوالش را شنید.
ـ چرا؟
ـ چی چرا؟
ـ چرا کمکم کردی؟
ـ چون که من انسانم. از عواطف انسانی بهره‌مندم. مثل تو ظالم و بی‌رحم نیستم.
با احتیاط از بغل شیشه خرده‌های گلدانی که سید به زمین کوبیده بود، گذشت. سید گردنش را کمی بلند کرد.
ـ توی پات شیشه نره. کفش پات نیست.
ـ تو همیشه عادت داری بزنی وسیله بشکونی؟
ـ وقت‌هایی که نخوام
لطفا صبر کنید...
زهرا
0آخیی🥺داره عاشق میشه😑😅😂