طلوع دوباره به قلم فاطمه منصور‌آبادی
پارت بیست و نهم :
از حرف های عرفان سر در نمی آوردم و دلم نمیخواست لحظه ای کنارش باشم و باهاش صحبت کنم چون همه چیز مثل روز برام روشن بود دلیلی نمی دیدم بشینم و به دروغش گوش کنم پس عصبانی میشم داد می زنم.
ـ من دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم.
از پارکینگ به سمت حیاط دانشگاه حرکت می کنم که عرفان جلوم می ایسته .
ـ سارا، وایسا.
بدون اینکه بهش نگاه کنم به سمت دیگه میرم.
ـ نمی‌خوام
لطفا صبر کنید...
