خواب باران به قلم الناز محمدی
پارت پنجاه و نهم :
احساس میکرد که دیوارهای اتاق تنگ و سیاه شدهاند. قفسه سینهاش در تنگنایی عجیب بود و نفسهایش به سختی میرفت و برمیگشت. انگار ریههایش مسیری صعبالعبور برای هر دم و بازدمش بودند. یقه تیشرتش را گرفت و کمی جلو کشید تا شاید آرام بگیرد اما حنجره ورم کردهاش؛ تمام توانش را به اسارت برده بود. نمیدانست چقدر گذشت. نمیفهمید زمان را کجا گم کرده اما درد پاهایش مدام زیاد میشد و تا دلش مÛ
لطفا صبر کنید...
