اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت دویست و پنجاه و هفتم :
متوجه شلوغی و گریه زاری های طبقه پایین می شوم، چند قدم که جلو می روم متوجه می شوم که بچه های پری خانم جلوی درشان جمع شده اند و جیغ می زنند و بر سرشان می کوبند.
با ترس زیر لب اسم فاطیما را زمزمه می کنم.
با دیدن فاطیما گوشه دیوار راهرو به سمتش می دوم و محکم بغلش می کنم، با گریه زیر لب می گوید:
- ننه.
از در باز می توانم ملافه سفید را ببینم که بر روی پیکری کشیده شده است و آن پیکر زن
لطفا صبر کنید...
