اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت دویست و سی :
نیما اصرار می کند چیزی بخورم که کمی رنگ به صورت بگیرم، می گوید نمیتوانند بین راه بایستند، ریسک نمی کند.
نفس هایم یک درمیان شده است، قلبم چرا اینقدر بیقراری می کند؟ نکند حال او خوب نیست؟
یک باره جیغ کوتاهی می زنم و شیشه را آشفته پایین می کشم، نفسم بالا نمی آید.
با گریه به در می کوبم و بریده بریده می گویم:
- نگهدار...نگهدار.
همین که ماشین متوقف می شود دستگیره در را می کشم و خود
لطفا صبر کنید...
