اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت دویست و بیست و نهم :
نگاهم روی پنجره اتاقمان می ماند.
تاریک است...باز هم این فتنه سر درد گرفته و چراغ ها را خاموش کرده است.
با دسته گل راهی عمارت می شوم.
کیان خشک شده نگاهم می کند و من با نگاه کوتاهی به راهم ادامه می دهم.
وارد سالن می شوم ولی تاریکی محض چشمم را میزند.
چند لحظه پلک می بندم و بعد باز می کنم.
صدای نفس های کسی می آید، نرگس را می بینم کنار دیوار نشسته.
- چرا اونجا نشستی نرگس؟
لطفا صبر کنید...
