اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت دویست و بیست و هشتم :
کلافه بدون اینکه منتظر بمانم حرف هایش تمام شود پایم را روی پدال می‌گذارم و بیرون می زنم.
انگار شهر غرق در آرامش است، با اینکه هوا سرد است ولی انگار درون سینه ها گرم است، امروز حالم دست خودم نیست، کسانی که از من تقاضای کمک می کردند را دست رد به سینه یشان نمی زدم، به آن پیر زن بد دهان که با فحش از مردم پول می خواست چند تا اسکناس می دهم، با اخم سرش را به معنای تشکر تکان می دهد.
لطفا صبر کنید...
