اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت صد و نود و سوم :
همین بود، زندگی همین بود.
چه کسی می تواند کسی را قضاوت کند. وقتی که جای آن زندگی نکرده است، وقتی که با کفش های او راه نرفته و از کوچه های او گذر نکرده است.
هر انسانی یک داستانی دارد و داستان من چقدر پر از غم بود.
ناخودآگاه زیر چشمی نگاهش می کنم.
سیب گلویش تکان می خورد و سرخی چشم هایش، آشفته و پریشان است، انگار می خواد چیزی بگوید.
نفس عمیقی می کشم و خیره ماه می شو
لطفا صبر کنید...
