اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت صد و شصت و چهارم :
با بالا آوردن سرم متوجه نگاه خیره او روی چشم هایم می شوم. قلبم درست مثل آن تبل های بزرگ صدا می دهد. جوری که حس می کنم قرار است گوش خود و یا شاید گوش آدم های اطرافم را هم کر کند.
نگاهش جوری هست که حس هایی درونش نهفته و من از فهمیدن آن عاجز.
آن پیرمرد بامزه یا همان آقای رحمانی میز مفصلی می چیند.
حسام بلند می شود و رو به آن پیرمرد می گوید:
- آقای رحمانی شما که ناهار خوردین؟<
لطفا صبر کنید...
