اقیانوس چشم‌هایت به قلم زهرا مجموعی
پارت صد و بیست و هفتم :
حتی فکرش هم خنده دار است.
شاید اگر حسام این فکر های درون مغزم را می دید مرا مسخره می کرد و با اخم های همیشه پررنگش بهم می فهماند که من فقط و فقط اسیرش هستم.
با صدای تلویزیون از فکر بیرون می آیم و نم چشم هایم را که قرار نیست تبدیل به قطره شود را همانجا خفه اش می کنم.
حسام فیلم گذاشته بود.
دست حسام پشت سرم است،اگر سرم را به پشتی کاناپه بچسبانم موهایم ر
لطفا صبر کنید...
