دختران ربوده شده | نسخه اصلی به قلم کیانا بهمن زاد

پارت سوم :

راهروی اصلی عمارت آن‌ قدر وسیع بود که صدای قدم‌ ها در آن می ‌پیچید.
دیوارهای سنگی، تابلوهای قدیمی، لوسترهای عظیم و پنجره‌ های قدی، بیشتر از این که آدم را به یاد یک خانه بیندازند، شبیه قلعه ‌ای قدیمی و باشکوه بودند اما پشت آن ظاهر مجلل، قانون دیگری حکم ‌فرما بود.
اینجا هیچ ‌کس آزاد نبود.
خدمتکارها با سرهای پایین از کنار مرد عبور می ‌کردند و اگر مجبور نمی ‌شدند، حتی جرئت نمی ‌کردند نگاهشان را از روی زمین بردارند.
یکی از دخترهای خدمتکار که سینی نقره‌ ای به دست داشت، با دیدن مرد قدم‌ هایش را آهسته‌ تر کرد.
سرش را پایین انداخت و همان‌ جا ایستاد تا او از کنارش عبور کند.
مرد حتی نگاهی هم به او نینداخت.
بی ‌تفاوت از کنارش گذشت؛ انگار اصلاً وجود خارجی نداشت.
چند قدم جلوتر، دو نگهبان یکی از دختر ها را از راهروی شرقی به سمت ساختمان پشتی می ‌بردند.
دختر هیچ مقاومتی نمی ‌کرد.
لازم هم نبود.
همه‌ی کسانی که پا به این عمارت می‌ گذاشتند، خیلی زود یاد می ‌گرفتند که مقاومت، فقط اوضاع را بدتر می ‌کند.
همان لحظه، صدای باز شدن یک درِ فلزی از طبقه‌ی پایین در راهرو پیچید.
چند مرد، جعبه ‌های بزرگ چوبی را یکی یکی به داخل انبار می بردند؛ جعبه ‌ها سنگین بودند اما هیچ‌ کس درباره‌ی محتویاتشان سؤال نمی ‌کرد.
کمی آن‌ طرف‌ تر، چند نفر مشغول جا به ‌جا کردن اسلحه‌ ها بودند؛ خشاب‌ ها را چک می ‌کردند و سلاح‌ ها را با دقت داخل محفظه ‌های مخصوص می‌ گذاشتند.
دو مرد هم بی‌ سیم به دست کنار راهرو ایستاده بودند و رفت ‌و آمد ماشین‌ های بیرون را لحظه ‌به‌ لحظه زیر نظر داشتند.
اینجا کسی بی ‌دلیل حرکت نمی ‌کرد؛ هر کس کاری داشت و هر کاری هم دلیل خودش را.
این عمارت هیچ‌ وقت واقعاً آرام نمی ‌شد.
این جا شب و روز معنا نداشت.
همیشه معامله ‌ای در جریان بود.
همیشه مأموریتی آغاز می ‌شد.
همیشه کسی دستور می ‌گرفت و کسی دستور می ‌داد و میان تمام این رفت‌ و آمدها، دختر هایی زندگی می ‌کردند که اسمشان به ‌ندرت شنیده می ‌شد.
برای بیشتر افراد این عمارت، آن ‌ها چیزی جز یک شماره نبودند.
هر کدام اتاق مشخصی داشتند، ساعات معین برای بیدار شدن، غذا خوردن، کار کردن و خوابیدن.
حتی اجازه نداشتند بدون اجازه از طبقه‌ی خودشان خارج شوند.
اگر یکی از آن‌ ها قانون را زیر پا می‌ گذاشت، لازم نبود کسی بفهمد چه بلایی سرش آمده است.
کافی بود یک روز ناپدید شود؛ بقیه خودشان همه‌ چیز را حدس می ‌زدند.
همین ترس، از هر قفل و زنجیری محکم ‌تر بود؛ برای همین همه به قانون پایبند بودند و دیگر نیازی به زنجیر و زور نبود.
مرد از کنار پنجره‌ی بلند راهرو عبور کرد.
نگاهش برای لحظه ‌ای به حیاط افتاد.
ده ‌ها مرد مسلح در محوطه نگهبانی می‌ دادند.
دور تا دور عمارت، دوربین‌ های مداربسته، حصار های بلند و سگ‌ های نگهبان به چشم می‌ خورد.
فرار از آنجا فقط سخت نبود؛ تقریباً غیر ممکن بود.
مرد هنوز چند قدم بیشتر از سالن دور نشده بود که صدای دستیارش سکوت راهرو را شکست.
دستیار_ آقا
مرد بدون این که برگردد، همان‌ طور به راهش ادامه داد.
دستیار_ هواپیما فرود اومد.
فقط سری به نشانه تایید تکان داد.
_ همه رسیدن؟
دستیار_ بله آقا. ماشین‌ ها هم به فرودگاه رسیدن. تا نیم ساعت دیگه اینجان.
مرد چیزی نگفت فقط با همان قدم‌ های آرام و شمرده به راهش ادامه داد.
همه ‌چیز از قبل با دقت برنامه ‌ریزی شده بود و کوچک‌ ترین اشتباهی نباید رخ می ‌داد.
از چند ساعت قبل، تعداد نگهبان‌ ها دو برابر شده بود، محوطه‌ی عمارت را دوباره بازرسی کرده بودند و هیچ‌ کس بدون اجازه حق رفت‌ و آمد نداشت.
حتی خدمتکار ها هم دیگر از مسیر های همیشگی‌شان عبور نمی ‌کردند.
امشب، شب عادی‌ای نبود.
هر کسی وظیفه‌ی خودش را می‌ دانست.
هر کس فقط همان کاری را انجام می ‌داد که به او دستور داده شده بود.
این جا کسی سؤال نمی ‌پرسید چون جواب بیشتر سؤال‌ ها، دردسر بود.
مرد مقابل پنجره‌ی بلند انتهای راهرو ایستاد.
حیاط وسیع عمارت زیر نور چراغ‌ ها کاملاً پیدا بود.
چند خودروی مشکی از قبل، کنار ورودی صف کشیده بودند و مرد های مسلح، بی ‌وقفه محوطه را زیر نظر داشتند.
دستیار مرد، مارسلو، چند قدم عقب ‌تر ایستاده بود.
مردی قد بلند و درشت ‌هیکل با شانه‌ هایی پهن و چهره‌ ای جدی و خشن.
نگاه سرد و نافذش بی ‌آنکه نیازی به حرف زدن داشته باشد، حضور سنگینش را به رخ می ‌کشید.
او دست راست مرد و یکی از معدود آدم‌ هایی بود که اعتمادش را به دست آورده بود؛ کسی که سال ‌ها در نزدیک ‌ترین فاصله به او ایستاده و بی‌ چون‌ و چرا فرمان‌ هایش را اجرا کرده بود.
مارسلو با احتیاط سکوت را شکست.
مارسلو_ اتاق جلسه هم آماده‌ست، قربان.
_ خوبه.
مرد فقط همین یک کلمه را گفت و دوباره سکوت میانشان حاکم شد.
چند لحظه بعد، صدای قدم‌ های تند زنی از انتهای راهرو به گوش رسید.
زن مسئول نگهداری دخترها بود.
ابیگیل.
ابیگیل زنی مسن بود، اما گذر سال‌ ها نتوانسته بود از سرزندگی ‌اش کم کند.
قامتی استوار و حرکاتی محکم داشت و در نگاهش چیزی بود که نشان می ‌داد به‌ سادگی نمی ‌توان او را از میدان به در کرد.
صورتش پوشیده از چین‌ های ریز و عمیقی بود که هر کدام ردّی از سال‌ های گذشته را با خود داشتند؛ با این حال، آن چهره‌ی چروکیده هنوز زیبایی خاص و پخته ‌ای داشت.
چشم‌ هایش تیز و هوشیار بودند و لبخند کم‌ رنگی که گاهی گوشه‌ی لبش می ‌نشست، بیشتر از آنکه مهربانی به همراه داشته باشد، حس اطمینان و اقتدار را منتقل می ‌کرد.
ابیگیل مسئول نگهداری دختر ها بود؛ زنی که سال‌ ها زیر فرمان مردی کار کرده بود که نامش برای بسیاری از افراد این تشکیلات، به‌ تنهایی کافی بود تا سکوت کنند.
سال ‌ها یاد گرفته بود چگونه در میان آدم‌ هایی که با قدرت حکومت می ‌کردند، جایگاه خودش را حفظ کند.