پشت این سکوت به قلم فاطمه مهدیان
پارت سی :
بالاخره، پس از آنچه به ابدیت شبیه بود، چراغهای زردِ خیابان از دلِ تاریکی سر برآوردند. یکییکی، مثل نشانههایی از جهانی که گمان میکردم دیگر به آن بازنمیگردم.
تهران آرامآرام پیشِ رویم جان گرفت؛ با نورهای پراکنده، خیابانهای بیدار و هیاهویی که حتی از پشتِ شیشههای بستهی ماشین هم میشد حضورش را حس کرد.
تا چند ساعت پیش، میانِ آن جهنمِ سبز و سیاه، در دلِ جنگلی که آتش و تاری
لطفا صبر کنید...
عارف
0پارتها خیلی کوتاست