بها به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و دوازده :
عجیب بود اما احساس می کردم لب هاش به تلخی می خندن.
با همون صدای گرفته که انگار از گلویی میومد که دست های زیادی به دورش پیچیده و دارن خفه اش می کنن، ادامه داد: تو هم نمی تونی بخوابی، نه؟!
انگار از شنیدن صدای نفس های بلند و حرکات دستم به دور شکمم فهمیده بود بیدارم.
منتظر جوابم نموند.
- نمی تونم اون زن ها رو فراموش کنم...
پچ پچ یه زن از جایی، بلند شد.
- ساکت باش، اگه سربازها بیدا
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۶۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
Avin
1چقدر همشون گناه دارن و مظلومن واقعا جنگو به بهترین نحو ممکن ب تصویر کشیدی انگار هم خودت اونجا بودی هم داری ما رو به اونجا می کشونی.. خیلی دلم برای اریک تنگ شده هعیی
۲ ماه پیشHhhh
2خیلی رمان قشنگیه همیشه بهتر و فراتر از انتظارم ظاهر میشه.. بااینکه این پارتا بخش ناراحت کننده ای توی رمان محسوب میشن اما قلم نویسنده طوریه که اصلا خسته نمیشی،طوریه که ارزش خوندن داره❤️🌼
۲ ماه پیشماهی
1الهی بگردم اریک الان یعنی درچه حالیه🥺🥺
۲ ماه پیشYas
2توصیفات و دیالوگ ها و فضاسازی شاهکاره🫂👏❤️
۲ ماه پیشالهه
1یعنی الان اریک در چه حالیه
۲ ماه پیشمهسا
1آیرین جونم مرگ شده تا بچه اریکو تو این راه نکشه واینمیسه
۲ ماه پیشاکرم بانو
2واقعاانگارقطار مرگه،چرانمیرسه لعنتی
۲ ماه پیشدختر صحرا
1قطاری به سمت قفس دیگر
۲ ماه پیشمریم
1خسته نباشی عزیزم ممنونم بابت پارت ❤️🥰💋😍
۲ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Godrina
1با هر پارت این رمان بیشتر قدر ارامش و امنیتم رو میدونم خدا کنه هیچ جایی اسیر جنگ نشه🫠🤍