نفس هایم به قلم الهه محمدی
پارت صد و شصت و یک :
مسیر از خانه تا آدرسی که آرش فرستاد، بیشتر از یکساعت راه بود. اگر شب اول سال نو نبود و تهران همچون شبهای قبل، بیشتر از دو ساعت توی ترافیک میماندند. اما خیابان خلوت بود و راهها به ندرت بسته میشد. هر قدر هم جلوتر رفت، در سربالایی افتاد و هوا خنکتر شد. دید که نفس توی خودش مچاله شد، شیشه را بالا کشید:
-سردت شد؟ فنِ ماشینو بزنم؟
نفس در حالیکه خودش را بغل کرده بود، سرش را بالا انØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۱۲ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

الهه محمدی | نویسنده رمان
نزنش بچمو😄
۲ هفته پیشمیم
1دیگه داره زیاده روی می کنه،با اینکه هردو یه اندازه مقصرن اما همیشه پردیس پیش قدم شده،اینبارو فقط دعوتش کرد که باز از دماغش درآورد،گله گذاری بکنن طرف مقابلم جواب بده،اما برای متلک انسی و پژمان کافین،خودشون بهم رحم کنن
۲ هفته پیش
الهه محمدی | نویسنده رمان
پردیس بیشتر سختی کشیده به نظر منم. چون نفس پیش آرش بود بخاطر همین زبون آرش درازتر شده
۲ هفته پیشابرا
1آخ که این آرش هم همش این بدبخت رو فشار میده که رفتی بابا تو یه نگاه بهش نکردی آخه رو چه حسابی نمی رفت
۲ هفته پیش
الهه محمدی | نویسنده رمان
متأسفانه هر دو کم سن بودن و اشتباه کردن. دخالت اطرافیانم مزید بر علت
۲ هفته پیش
لطفا صبر کنید...

میم
1اینجوری می خواستی رفع آلرژی کنی آرش خان،انگار این اونقدر بهش خوش گذشته که گذر زمان رو حس نکرده 😠🙏🏻