سایهی مترسک به قلم الهه محمدی
پارت صد و بیست و دوم :
مقابل گلابتون نشست و کتاب را بطور ناهماهنگ ورق زد:
-شاهنامهی فردوسیه. اسمشو شنُفتی.
-ها،بوآی خدابیامرزم قصهی رستم و سهرابو برام نقالی میکرد.
-مگه بوآت نقال بود؟
-نه طوری که برا مردم نقالی کنه آقو. تو قهوهخونه روستا کمی بلد شده بود.
-پس شاهنامه رو میشناسی!
-فقط در حد همین قصه!
-شاهنامه قصههای زیادی داره. داستان رستم و سهراب قشنگترین و دردناکترینشه.
شاهنا
لطفا صبر کنید...
