سجین به قلم آرزو مهاجر

پارت سوم :

راه رفتن سید متوقف شد و چشمانش را باز کرد. برنج‌ها از مو‌ها و سر و صورت و ابروهایش پایین ریختند. چشمانش جوری در حدقه به روی دختر چرخید و خون آلود شد که دخترک آنی پشیمان شد. لب خودش را گاز گرفت. بشقاب را ول کرد و خواست مثل ماهی از لای بازوهای او پایین بپرد و فرار کند، که دستان قوی سید انگار چنگال در آورده باشند، در گوشت تن او فرو رفتند و قفلش کردند. دخترک مدام جیغ می‌زد و مثل کبوتری بال بال می‌زد و از لای دستان سید سر می‌خورد؛ ولی زورش به او نرسید و دست آخر سید او را محکم روی شانه‌اش انداخت و بشقاب خالی روی فرش افتاد.
-خودت خواستی روی سگم بالا باشه!
و با قدم‌های محکمی که پنداری قصد داشت عقده‌اش را سر فرش زیر پا خالی کند، به طرف آسانسور رفت. جلال با یک دست به گونه ی خودش چنگ انداخت و زیرلب گفت: یا خدا. دختره سیدو روانی کرد.
آسانسور طبقه ی آخر ایستاد و درها کنار رفت و سید از میان آن‌ها آشکار شد؛ درحالی که دخترک روی شانه‌اش مدام بیهوده دست و پا می‌زد و موهایش را می‌کشید. صورتش از درد درهم می‌شد ولی فقط دندان‌هایش را بهم فشار می‌داد تا استخوان‌های این کفتر سرکش را یک دستی نشکند. دخترک پشت هم جیغ می‌زد و کولی بازی در می‌آورد.
ـ منو کجا می‌بری؟ بذار برم روانی! دیوانه! مجنون! مگه چی کارت کردم تورو؟ هیچی دردش هم نمیاد این همه می‌زنمش و موهاشو می‌کشم.
در اتاق مهمان را باز کرد؛ دخترک را مثل بالش روی تخت دونفره پرت کرد و گفت: تا وقتی ادب نشی و صحبت کردن با منو یاد نگیری از اینجا نمیارمت بیرون.
و به طرف در راه گرد کرد. دخترک داد زد: پس بهتره روی در این اتاق تیغه بکشی چون هیچ وقت قرار نیست باهات خوب حرف بزنم.
مکثی کرد. چرخید و از روی شانه نگاهی سنگین و تاریک به دختر انداخت. سپس تنه‌اش را چرخاند. دختر پاهایش را روی تخت عقب کشید و با هر قدمی که او بازمی‌گشت، دختر هم عقب‌تر می‌رفت تا اینکه کمرش به تاج تخت برخورد کرد و متوقف شد.
سید مثل کروکودیلی که شکار را محاصره کرده روی تخت خزید؛ هیکل پهن و چهارشانه‌اش چهار دست و پا روی زانو و پنجه به سوی دختر رفت. از وزن زیادش تخت مثل چاله‌ای عمیق فرو رفت. پاهایش دو طرف بدن دختر مثل دو میله ی آهنین راه فرارش را سد کردند. دو انگشت اشاره و وسط دستش را بهم چسباند و مثل لوله ی اسلحه توی لپ دختر فرو برد. گردن خودش را زاویه داد و با چشمان قهوه‌ای روشنش تهدیدآمیز نگاهش کرد.
ـ اگه درک حرف‌های من این‌قدر برات سخته، می‌تونم جور دیگه‌ای با زبونی که بهتر بفهمی، باهات صحبت کنم.
دو انگشتش را از لپ دختر روی ریلی نامرئی تا روی گردنش و از آنجا تا روی نرمه ی بالای سینه‌ ی سفیدش کشاند و همانجا فشار انگشتانش را بیشتر کرد. دختر خوب منظور او را فهمید. انگشتان سفید ظریفش را دور مچ سرخ و پرموی او حلقه کرد و گفت: می‌شه یکی از آرزوهایی که بعدها قراره برای بچه‌هات لاف بزنی که انجامش دادی ولی هرگز ندادی.
سید لبخند شریری به او زد و گفت: تا می‌تونی مچ دستمو فشار بده. برگ گل که نمی‌تونه آهنو خم کنه.
دخترک هم کج خندی زد و گفت: تا حالا گل گوشت‌خوار که دیدی؟
و تا سید به خودش بجنبد، سرش را خم کرد و دست او را محکم گاز گرفت. سید نعره‌ای کشید و دستش را عقب برد. قسمت نرم بین شست و اشاره‌اش خونی شده بود. دختر لب خودش را پاک کرد و پیروزمندانه او را نگریست.
سید رفت و در را بست و سپس قِرِچ چرخیدن کلید در سوراخ آمد. دخترک غرغر کنان به دور و برش نگاه کرد. حتی زورش می‌آمد لامپ را روشن کند. دستی روی لحاف ساتن صورتی روی تخت کشید. حیفش آمد با آن پاهای کثیف روی این رو تختی خوشگل و تمیز بماند. روی زمین پرید و به طرف دستشویی رفت. پاهایش را شست. باخودش فکر کرد چه دستشویی تمیز و بزرگی!
- چه دستشویی تمیز و بزرگی! کاسه توالت یه جوری تمیزه انگار هیچ باسنی اینجا کاری نکرده.
خندید و به صورت خودش چند مشت آب زد. از دستشویی که بیرون آمد تازه متوجه شد چه قدر گرسنه‌اش است. معده‌اش در خودش جمع شده بود. حسرت‌زده به بشقاب پر از برنجی فکر کرد که توی صورت سید هدرش داده بود.
به طرف کمد سفید رفت و داخلش فضولی کرد. فقط لباس بود. البته نه لباس راحتی که بپوشد. فقط لباس‌های عروسکی و مهمانی. زیر لب غرغر کرد.
-چه اتاقی! همه چی صورتی و بنفش و سفید. انگار واسه دختربچه اتاق چیده. تختِ سقف‌دار. شاید هم واقعاً اتاق دختربچه بوده. ولی فکر نکنم. این غولِ بی‌مغز خشن‌تر از اینه که یه دختربچه باهاش زندگی کنه. حتی یه مرغ هم نمی‌تونه کنارش تخم بذاره بس که اخلاق نداره.
روی تخت نشست و انگشتان برهنه‌اش را لای پرزهای بلند فرش عروسکی بنفش کشید. ارتفاع تخت زیاد بود و خیلی نرم. خودش را به پشت روی تخت پرت کرد و به سقف پارچه‌ای صورتی تخت نگاه کرد. به گلویش دست کشید. دستش به پلاک شکسته‌اش خورد که تا حالا متوجه ی حضورش نشده بود. زنجیر ظریف را از دور گلویش گشود و به پلاک زیر نور مهتابی که از پنجره می‌تابید نگاه کرد. «دل». بقیه ی پلاک شکسته بود و نمی‌توانست اسم کامل را بخواند. آیا دلارام بود؟ شاید هم دلبر بود؟ ممکن است دلربا هم بوده باشد؟ هرچه فکر می‌کرد هیچ چیزی حتی یک نقطه ی کور هم به خاطرش نمی‌آمد. انگار حافظه‌اش از همین جا در خانه ی این مرد بداخلاق شروع شده بود.
چند سالش بود؟ در آینه ی دراور رو به روی تخت به خودش نگاه کرد. شاید 25؟ شاید هم 24؟ بیشتر نمی‌آمد. شاید هم کمتر از این بود. انقدر فکر کرد که ذهنش خسته شد و سر بر روی بالش ساتن، پلک‌هایش سنگین شد و خوابش برد.
نیمه‌شب بود که سایه‌ای بلند و سیاه روی دیوارهای راهروی نیمه‌تاریک، ظهور کرد. سایه در حال گذشتن از روی مجسمه‌ها و اشیاء داخل راهرو کج و مأوج می‌شد تا اینکه روی در سفید اتاق دخترکِ زندانی ایستاد.
درحالی که دخترک روی تخت غرق خوابی عمیق، سینه‌هایش از دم و بازدم بالا و پایین می‌رفت، کلید در سوراخ قفل چرخید؛ قِلِچی صدا کرد و در با قیژ ضعیفی باز شد. نور شبخوابِ راهرو از لای در کف اتاق افتاد. سایه ی سیاه سنگین سد راه نور شد؛ به نرمی مار، آرام آرام روی پنجه، وارد گردید. از پشت پاهای بلندش، ده جفت چشم در تاریکی درحالی که تندتند پلک می‌زدند کنجکاوانه به زندانیِ جدید اربابشان نگاه می‌کردند. اما او در را روی هم گذاشت و راه کنجکاوی بیشتر را بست.
بالای تختِ صورتی سقف‌دار ایستاد و آه سنگینش را رها کرد. یواش لبه ی تخت نشست. از وزن زیادش تشک بالا آمد و دخترک کمی تکان خورد و در خواب زمزمه‌ای نامفهوم کرد. پنجره باز بود و مهتاب به صورت سفید و غرق در خوابِ دخترک می‌تابید. به مژه‌های سفیدش نگاه کرد که روی گونه‌های صورتی‌اش سایه انداخته بودند. موهای بلند و سپیدش مثل انواری که بچه‌ها در نقاشی دور قرص خورشید می‌کشند، دور سرش روی بالش و تشک پخش بودند. به سان عروسک گران‌قیمتی بود که همه چیزش به ظرافت طراحی شده.
دسته‌ای از آن موهای سپید را میان پنجه‌هایش گرفت و مالید. موهایش از این روتختی ابریشمی هم نرم‌تر بودند. انگشتش را خیلی نامحسوس دور گردی صورت دختر و روی بینی کوچولو موچولویش کشید.
دشمنانش چه قدر گشته بودند تا همچین کبوتر وحشی و در عین حال معصومی پیدا کنند تا او را گول بزند؟ اما او دیگر گول هیچ ظرافتی را نمی‌خورد. از نظرش ظرافت همیشه با فریب گره خورده بود. همیشه بوی خیانت می‌داد. همیشه هرچه زیباتر، مخرب‌تر. با نفرت نگاه از دختر گرفت و اخمش را کشید. فردا می‌سپرد تا ببردنش و در بیابانی ولش کنند. تا تقاصی باشد برای آن عوضی‌ها که دیگر جاسوس برایش نفرستند.
به خاطر زال بودن، تنی بیش از حد سپید داشت گویی که مهتاب به جواهری الماس نشان می‌تابید. به سینه‌هایش دختر نگاه کرد که با هر بار نفس کشیدن نوسان می‌گرفت. علاوه بر زیبایی، دختر خیلی خوش‌اندامی هم بود. اخمش غلیظ تر گشت. هیچکس منکر قشنگی‌ها نمی‌شد. ولی مهم این بود که این یک زیبایی زهرآلود است.
شکم دختر قار و قوری کرد. ابروهای سفیدش جمع شد و ناله‌ای گنگ از گلویش آمد. تکان که خورد، سید به سرعت از روی تخت بلند شد. قبل از این که کرسیِ خاصی در ذهنش اشغال کند، باید کلک این موجود پر دردسر را می‌کَند.