پارت صد و چهل و پنجم :

- سروش تا من برسم هر چی شد زنگ بزنیا. بی‌خبر نذاری منو مادر... باشه. فعلا.
گوشی را قطع می‌کند. با همان دست روی پایش ضربه‌ای می‌کوبد و سرش انگار که لحظه‌ای روی تنش سنگینی کرده باشد، شل و بی‌تعادل به روی شانه می‌افتد. با زاری می‌نالد:
- وای! بچه‌مو دارن می‌برن سزارین. دکترش گفته شاید بچه نمونه. خودشم حالش خوب نیست.
بی‌اختیار "وای" بلندی می‌گویم و دو دستم را جلوی دهانم می‌گیرم. ب

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • شادان

    0

    بخدا که منم نمیفهمم دیگه شیرین چند چنده با خودش

    ۳ روز پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️