مسلک به قلم پریسا حصیری
پارت سی :
دستانش شروع به لرزیدن می کنند، آنقدر که حتی نمی توانست گوشی را در میان دستش نگه دارد.
نگاه لرزان اطراف را می کاویدند، ولی دریغ از چیز آشنایی که به چشمانش بیاید!
تکانی به پاهایش می دهد و با باقی مانده ی جانش به سمت ساختمان می دود، آنقدر با عجله پله ها رو بالا می رود که اگر زمین می خورد ضربه مغزی شدنش حتمی بود.
با انگشتانی لرزان به دنبال دسته کلیدش می گردد، ولی با لمس نکر
لطفا صبر کنید...
