پارت هشتاد و دوم :
دودِ سفید، همه‌چیز را بلعیده بود.
مهوان نمی‌دانست هنوز روی زمین است یا در خوابِ تب‌آلودی که بوی اوزون و فلز داغ می‌داد. صدای آژیرها از جایی دور می‌آمد؛ گاهی کش‌دار و ممتد، گاهی بریده و خفه، مثل نالۀ حیوانی که زیر آوار مانده باشد. بدنش در آغوش حافظ بی‌اختیار می‌لرزید؛ اما ذهنش هنوز در همان اتاق ایزوله، کنار محفظۀ کروی و نور سبزِ مرده‌ای که درونش چرخیده بود، گیر کرده بود.
لب‌ه
لطفا صبر کنید...
فخری
0مرسی از رمان بی نظیرت حنانه جون عالی بود خدا قوت گلم 💚 🍀 💚 🍀 💚 🍀